|
 Ikona nie jest zwykłym obrazem religijnym. Pisanie ikon było czynnością
świętą. Ikona, która powstawała w klasztorach Starej Rusi, malowana przez
uprzywilejowanych mnichów, była emanacją bóstwa, które prowadziło rękę
twórcy. Zrodzona w modlitwie, wymagała przed przystąpieniem do pracy
specjalnych postów, powstawała w postawie klęczącej autora.
Ikony mają za zadanie pogłębiać życie duchowe, wprowadzać do modlitwy.
Anonimowy autor ikony miał pomóc podążać we właściwym kierunku. Modlitwa
przed ikoną związana jest z określonym rytuałem: przy zapalonych świecach
wierni kłaniają się przed ikonami, całują je...
 Genezę ikony wywodzi się z portretowego malarstwa późnoantycznego.
Najstarsze pochodzą z VI wieku z klasztoru św. Katarzyny na Synaju.
Najczęściej malowano na specjalnie przygotowanym drewnie cedrowym lub
cyprysowym. Były to święte drzewa dla wschodniego chrześcijaństwa, jednak z
braku tego surowca (np. na Rusi) stosowano także drewno (lipowe lub
sosnowe). Malowano głównie techniką enkaustyczną, jednak od XV w. zaczęto
stosować temperę jajową. Ikony wykonywano także w technice mozaiki, emalii,
rzeźbiono w drewnie, marmurze, steatycie lub kości słoniowej. Ich
wykonywanie było ściśle określone w pisanych przez teologów podręcznikach
(gr. hermeneia, ros. podlinniki). Tradycja wiązała się nie tylko z
ikonografią, ale dotyczyła również materiału, przygotowania podłoża,
specjalnej technologii, odpowiednich kolorów, a nawet kolejności malowania.
Na spreparowane deski, wzmocnione z tyłu zastrzałem, nakładano grunt
kredowo-alabastrowy. Na gruncie rysowano lub przerysowywano z podręczników
kontury obrazu, a następnie nakładano w określonej kolejności farbę i
pozłotę. Na koniec umieszczano także napisy w języku greckim lub
starocerkiewnosłowiańskim z imionami świętych postaci lub objaśnieniami
scen. Najświętsze Imiona (Matki Boskiej, Chrystusa) umieszczano w greckich
skrótach (abrewiacjach). Ikona jest dla wschodniego chrześcijaństwa tekstem
liturgicznym, sakramentalium, a także "obrazem tamtego świata", dlatego nie
mogła powstać bez wcześniejszego przygotowania teologicznego malarza,
ewentualnie pod ścisłym nadzorem teologa. Ważne było również przygotowanie
duchowe ikonografa (modlitwa, post).
Kliknij miniaturkę, aby powiększyć
Ikonę zawsze werniksowano, przez co zachowywała swój wygląd przez około 100
lat. Następnie na skutek zmian barwy pokostu malowidło ciemniało. Dodatkowo
pokrywała je warstwa sadzy od świec. Na wyblakniętym, słabo widocznym
obrazie malowano nowy.
Malarstwo ikonowe rozwijało się w Bizancjum aż do jego upadku w XV wieku
oraz na terenach objętych wpływami kultury bizantyjskiej czyli w Grecji,
Serbii, na Bałkanach, w średniowiecznych Włoszech oraz na Rusi. Najstarsze
zachowane do naszych czasów ikony pochodzą z VI wieku. Najbardziej
reprezentatywne dla tego okresu są zwłaszcza trzy dzieła przedstawiające:
świętego Piotra, Chrystusa Pantokratora oraz Marię z aniołami i ze świętymi
Teodorem i Jerzym.
Za najwybitniejszego rosyjskiego twórcę ikon uważany jest Andrzej Rublow.
Ikony są malowane płasko, nie uwzględniają perspektywy malarskiej, dającej
złudzenie trójwymiarowości przestrzeni. Pozbawione klasycznej perspektywy
liniowej, w wielu przypadkach posiadają tzw. perspektywę odwrotną, której
cechą charakterystyczną jest zbieganie się linii w pukcie umieszczonym poza
obrazem (za, przed), który z założenia kierowany jest w stronę patrzącego
nań człowieka. Efekt ten jest osiągany dzięki odpowiedniemu ustawieniu
postaci i pozostałych elementów. Przykładem takiego podejścia do perspektywy
jest Trójca Rublowa, należąca do najwybitniejszych arcydzieł światowego
malarstwa.
Znaczenie obiektu regulowane jest jego wielkością: to, co najważniejsze jest
największe, a postacie są ustawione według ściśle określonego porządku.
 Prawdziwe ikony to spory wydatek, ale dziś mamy wiele technik, które pozwalają nam stworzyć coś na ich podobieństwo. Wiadomo, że nie można tego porównać do prawdziwej warsztatowej pracy i nawet nie wolno. Od oryginalnej ikony bije blask... ale mało kto ją może mieć.
Wizerunki świętych są nam bliskie i warto je przybliżać... Dlatego postanowiłam zakupić te ciekawe ikony. To praca miłych ludzi z przydomowej pracowni. Cena symboliczna, a urok spory. Zapraszam do Galerii Camomille. Tam można nabyć kilka wzorów większych i mniejszych ikon, a wkrótce kolejne wzory oraz piękne stare anioły.
| Komentarze Czytelników | Dodane przez Eva Sz. w dniu - 2006-12-17 22:45:18 Witam Pani Moniko!
Dziękuję za przesyłkę. Ikona jest przepiękna, bardzo profesjonalnie wykonana cieszę się, że będzie mogła zdobić mój mały, intymny kącik. Puszka "Świąteczne dzieci" jest słodziutka na pewno będzie dużą ozdobą nie tylko tych Świąt. Wiele zakupionych drobiazgów z galerii znajdą się pod choinką jako prezenciki lub ich dodatki.
Pozdrawiam świątecznie Eva Sz. z Tych. | Ikona
Dodane przez Gosia w dniu - 2006-12-12 15:29:41 Ikony wnoszą do wnętrza coś wyjątkowego. Są małymi dziełami sztuki. Bezpretensjonalne i pełne uroku. Przywiozłam jedną z przecudnego miejsca jakim jest Grabarka. I nie ważne, czy bliżej nam do Kościoła Wschodniego czy Zachodniego. Ikona pasuje do każdego domu i tworzy wyjątkowy nastrój. | Ikona
Dodane przez T. w dniu - 2006-12-07 21:25:43 Ikona w dobie jednoczenia się Kościołów odgrywa niebagatelną rolę. Jej korzenie sięgają czasów przed podziałem na Chrześcijaństwo Wschodnie i Zachodnie. Tworzy pomost pomiędzy tymi z pozoru różnymi światami Przynależy jednak do nich obydwu.
pozdrawiam
T. |
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą pisać komentarze.
Prosze zaloguj się i dodaj komenytarz. |
